Ceramika bolesławiecka

Ceramika towarzyszyła człowiekowi od zawsze. Była w momencie, gdy oswajał zwierzęta i zaklinał naturę, także wówczas, gdy po wygranych bitwach wznosił toast. Była z nim, gdy witał życie i gdy je żegnał. Stawiano ja na królewskich i chłopskich stołach. Tłuczono na szczęście. Była obrazem i rzeźbą, prostym kubkiem i misterną paterą. Pieczołowicie przechowywana w kredensach odmierzała czas kolejnym pokoleniom. Dziś, kiedy z pietyzmem bierzemy do rąk ceramiczną filiżankę, szukamy w niej śladów przeszłości, odgadujemy żywoty, miejsca, zdarzenia, których była świadkiem. A gdy przyglądamy się ceramicznym dziełom sztuki, mamy świadomość ich bliskości, bo podobnie, jak biblijny człowiek -narodziły się z gliny. To wszystko przypomina nam, że pomimo wszechobecnego chaosu istnieje jednak jakiś ukryty porządek, który sprawia, że podobnie, jak przed wiekami, aby powstał ceramiczny przedmiot, potrzeba trzech sił - ziemi, ognia i rąk ludzkich. (Tekst zaczerpnięty z książki "Bolesławiec -miasto ceramiki K. Żak, J. Moniatowicz)